Dünyanın en saygın yatırımcılarından, Berkshire Hathaway’in efsanevi CEO’su Warren Buffett, 95 yaşında yayımladığı kapsamlı veda mektubunda görevini yıl sonunda Greg Abel’e devredeceğini açıkladı. Buffett ayrıca, 1.800 adet A tipindeki Berkshire hissesini 2 milyon 700 bin B hissesine çevirerek dört aile vakfına bağışladığını duyurdu.
Berkshire Hathaway’den yapılan açıklamaya göre bağışlar; Susan Thompson Buffett Foundation, The Sherwood Foundation, The Howard G. Buffett Foundation ve NoVo Foundation’a aktarıldı.
Buffett mektubunda, “Artık Berkshire’ın yıllık mektubunu yazmayacağım ve yıllık toplantıda konuşmayacağım. Greg Abel yıl sonunda patron olacak. Harika bir yönetici ve dürüst bir iletişimci. Ona uzun bir dönem diliyorum” ifadelerini kullandı.
“95 yaşında hâlâ hayatta olmama şaşırıyorum”
Mektubunda çocukluk anılarından Nebraska yıllarına, Charlie Munger ile tanışmasına, ölüm ve yaşlılık üzerine düşüncelerine kadar birçok konuda içten değerlendirmeler yapan Buffett; 1938’de ölümden döndüğü apandisit ameliyatını ve gençlik anılarını paylaştı.
Buffett, “95 yaşında hâlâ hayatta olmaktan hem şaşkınım hem minnettarım. Genetik olarak çok avantajlı değildim ama iyi doktorlar ve biraz da şans sayesinde bugünlere geldim” dedi.
Serveti çocuklarının vakıflarına gidiyor
Uzun ömrünün filantropi planlarını etkilediğini belirten Buffett, çocuklarının artık büyük ölçekli bağışları yönetme olgunluğuna sahip olduğunu vurgulayarak servetinin neredeyse tamamının onların yönettiği üç vakfa aktarılacağını belirtti.
Greg Abel’e tam destek: “Berkshire emin ellerde”
Buffett, mektubunda halefi Greg Abel’e büyük övgüler yağdırdı:
“Bir CEO, bir danışman ya da herhangi bir akademisyenden daha fazlasını ondan beklerim. Berkshire’ın tasarruflarımızı yönetmesi için Greg’den daha iyi bir isim düşünemiyorum.”
CEO’ların yaşlanması, yönetim kurulu sorumluluğu, CEO maaşlarındaki şişkinlik ve kurumsal yönetim sorunlarına da eleştiriler getiren Buffett, sistemin “kıyas üzerinden şişen maaşlar ve kıskançlıkla bozulduğunu” söyledi.
“Hatalarınız için kendinizi dövmeyin, iyi kahramanlar seçin”
Mektubun son bölümü, Buffett’ın kişisel manifestosu niteliğinde. “Geçmiş hatalarınız için kendinizi dövmeyin, onlardan biraz öğrenin ve yola devam edin” diyen Buffett, gençlere ve yatırımcılara “Doğru kahramanları seçin ve onları taklit edin” tavsiyesinde bulundu.
Buffett ayrıca, “Temizlik görevlisi de başkan kadar insandır. Kindness bedava ama aynı zamanda en değerli şeydir” ifadeleriyle mektubunu tamamladı.
İŞTE WAREN BUFFET’İN O MEKTUBUNUN TAM TÜRKÇE METNİ!
Sevgili Hissedarlarıma:
Artık Berkshire’ın yıllık raporunu yazmayacağım ya da yıllık toplantıda saatlerce konuşmayacağım. İngilizlerin dediği gibi, “sessizliğe çekiliyorum.”
Bir bakıma…
Greg Abel yıl sonunda patron olacak. O harika bir yönetici, bitmeyen bir çalışkan ve dürüst bir iletişimci. Ona uzun bir görev süresi diliyorum.
Her yıl olduğu gibi sizlere ve çocuklarıma Şükran Günü mesajı göndermeye devam edeceğim. Berkshire’ın bireysel hissedarları çok özel bir gruptur; kazançlarını başkalarıyla paylaşma konusunda olağanüstü cömerttirler. Sizlerle temas hâlinde olmaktan keyif alıyorum. Bu yıl, önce biraz geçmişi hatırlamama izin verin. Ardından Berkshire hisselerimin dağıtımıyla ilgili planları anlatacağım. Son olarak iş ve hayata dair birkaç gözlemimi paylaşacağım.
Şükran Günü yaklaşırken, 95 yaşında hâlâ hayatta olmama hem şaşırıyor hem de minnet duyuyorum. Gençken bunun pek olası bir sonuç olduğunu düşünmezdim. Erken yaşlarda ölümden dönmüştüm.
1938’di ve Omaha’daki hastaneler halk tarafından Katolik ya da Protestan olarak sınıflandırılıyordu. Aile doktorumuz, evlere siyah çantasıyla gelen dost canlısı bir Katolik olan Harley Hotz’dı. Bana “Skipper” derdi ve ziyaretleri için çok az ücret alırdı. Bir gün şiddetli karın ağrısı yaşayınca gelip muayene etti ve sabaha iyi olacağımı söyledi.
Ancak o gece düşünmekten kendini alamamış olacak ki beni St. Catherine’s Hastanesi’ne acil apandisit ameliyatı için gönderdi. Sonraki üç hafta kendimi bir manastırdaymış gibi hissettim. Konuşmayı severdim ve rahibeler beni bağırlarına bastılar.
En iyi kısmı ise üçüncü sınıf öğretmenim Miss Madsen’ın sınıftaki 30 öğrencime mektup yazdırmasıydı. Erkeklerden gelenleri muhtemelen atmıştım ama kızlarınkini tekrar tekrar okudum. Hastane bazen iyi de olabiliyordu.
İyileşmemin en önemli anı, sevgili teyzem Edie’nin bana getirdiği profesyonel görünümlü bir parmak izi alma setiydi. Hemen beni tedavi eden tüm rahibelerin parmak izlerini aldım. FBI’ın bir gün rahibelerin parmak izlerinin eksikliğinden dolayı başının derde gireceğini düşünüyordum. Tabii ki bu tamamen saçma bir fikirdi.
Fantezim hiçbir zaman gerçekleşmedi ama ironik bir şekilde, ilerleyen yıllarda J. Edgar Hoover’ın kendisinin parmak izine ihtiyaç duyulacak bir konuma düştüğü ortaya çıktı.
1930’larda Omaha’daki hayat buydu; bir kızak, bir bisiklet, bir beyzbol eldiveni ve elektrikli tren en çok arzuladığım şeylerdi.
Hayatıma büyük etki etmiş ama o zamanlar farkında olmadığım birkaç Omaha çocuğundan da bahsedeyim.
Önce 64 yıllık dostum Charlie Munger… 1930’larda Charlie, 1958’den beri yaşadığım evin yalnızca bir blok ötesinde yaşıyordu. 1940 yazında dedemin bakkal dükkânında 10 saatlik iş karşılığında 2 dolar kazanmıştı. Ertesi yıl aynı işi ben yapmıştım ama Charlie ile tanışmamız ancak 1959’da oldu.
II. Dünya Savaşı sonrası Harvard Hukuk’tan mezun olan Charlie, sürekli konuştuğu Omaha yıllarını hep hayati bir dönem olarak görürdü. Altı on yıl boyunca üzerimde dev bir etkisi oldu. Daha iyi bir öğretmen ve koruyucu ağabey olamazdı.
1958’de ilk ve tek evimi aldım. Omaha’dan ayrılmayı hiç düşünmedim. Çocuklarım, torunlarım burada büyüdü. Aile tarihimiz, iş hayatımız ve neredeyse tüm büyük dostluklarımız bu şehirde şekillendi.
Stan Lipsey’den Don Keough’ya, Walter Scott Jr.’dan Ajit Jain ve Greg Abel’e kadar hayatımdaki önemli isimlerin büyük kısmının Omaha ile güçlü bağları vardı. Bazen düşünüyorum da, acaba Omaha’nın suyunda bir sihir mi var?
1954’te kısa bir Manhattan macerası yaşamış olsam da 1956’da Omaha’ya kesin dönüş yaptım ve bir daha ayrılmadım. Ülkemde pek çok harika şehir var ama ben Nebraska’da doğduğum ve burada bir aile kurup işimi inşa ettiğim için son derece şanslı olduğumu düşünüyorum.
Yaşım ilerledikçe doktorlarımın ne kadar hayati rol oynadığını daha iyi anladım. En az üç kez hayatımı kurtardılar. 95 yaşındaki bir adamın bazı tuhaflıklarının hoş görülebileceğini düşünerek hemşirelerin parmak izini almaya devam etmeme rağmen sınırlar da var tabii.
İleri yaşa ulaşmak bir dizi şansın ürünüdür; kaygan zeminlerden kazalara, dikkatsiz sürücülerden doğal afetlere kadar her gün bir şeylerden kaçarsınız. Ama şans son derece adaletsizdir. Bazı insanlar doğuştan büyük avantajlarla başlar, bazıları ise çok ağır koşullarla…
1930’da sağlıklı, makul zekâya sahip, beyaz, erkek ve Amerikalı doğdum. Bu başlı başına dev bir avantajdı. Kız kardeşlerim benden daha iyi karakterlere sahip olmalarına rağmen çok daha farklı bir başlangıç noktasına sahipti.
Zaman ilerledikçe “Yaşlılık” birden beliriverdi. Hareketlerim yavaş, gözlerim zayıf, hafızam geriliyor ama hâlâ ofise haftada beş gün geliyorum. Hâlâ ara sıra iyi fikirler bulabiliyorum.
Tüm bu beklenmeyen uzun ömrün, ailem ve hayırseverlik hedeflerim için sonuçları var.
Çocuklarım 72, 70 ve 67 yaşında. Servetimin neredeyse tamamını yönetip dağıtacak vakıfların başındalar. Onların bu büyük görevi en verimli dönemlerindeyken yapmalarını istiyorum. Bu nedenle yaşam boyu yaptığım bağışların hızını artırmam gerekiyor.
Ayrıca Berkshire hissedarlarının Greg’e alışması için belirli sayıda A hissesini elimde tutmak istiyorum. Bu güven çok uzun sürmeyecek; herkes gibi çocuklarım da Greg’i destekliyor.
Üç çocuk da annelerinin genlerinden fazlasıyla pay almış durumda. Onların yargılarına güvenim tam. Çok uzun yıllardır küçük meblağlarla başlayan ve bugün yıllık 500 milyon doların üzerine çıkan bağış süreçlerini yönetiyorlar.
Yaşam boyu bağış hızımı artırmam, Berkshire’a olan inancımda bir değişikliği temsil etmiyor. Greg Abel, CEO olarak beklediğimden fazlasını verdi. Ondan daha iyisini seçebileceğim kimse yok.
Sigortacılık işimizdeki riskleri ve fırsatları çoğu deneyimli yöneticiden daha iyi biliyor. Umarım sağlığı uzun yıllar iyi olur. Biraz şansla Berkshire önümüzdeki yüzyılda yalnızca 5–6 CEO gerektirir.
CEO’ların zaman zaman yaşlanmayla gelen zihinsel gerilemeyle karşılaşabileceğini de unutmamak lazım. Charlie ve ben geçmişte bu konuda birkaç kez hata yaptık. Yönetim kurulları dikkatli olmalı.
CEO maaşlarının rakip kıyaslamaları yüzünden şişmesi, iyi niyetli düzenlemelerin nasıl ters tepebileceğine bir örnektir. Kıskançlık ve açgözlülük el ele yürür.
Genel olarak Berkshire’ın işleri ortalama üstü bir geleceğe sahip ama büyüklüğümüz nedeniyle bazı şirketler bizi geride bırakabilir. Buna rağmen Berkshire kadar düşük felaket riski taşıyan başka bir şirket tanımıyorum.
Borsa fiyatımız dalgalı olacak. Zaman zaman %50 düşebilir. Üzülmeyin; Amerika geri döner, Berkshire da döner.
Son olarak birkaç kişisel tavsiye…
Hayatınızın ilk yarısı kötü geçmiş olsa bile ikinci yarıyı daha iyi yapabilirsiniz. Geçmiş hatalarınız için kendinizi dövmeyin; biraz öğrenin ve yola devam edin. Doğru kahramanları seçin.
Unutmayın, Alfred Nobel kendi ölüm ilanını yanlışlıkla okuduğunda dehşete düşüp hayatını değiştirmeye karar vermişti. Böyle bir karışıklığa güvenmeyin. Kendi ölüm ilanınızın ne söylemesini istediğinize karar verin ve o hayatı yaşayın.
Büyük olmak çok parayla, şöhretle ya da güçle olmaz. Birine yardım ettiğiniz her durumda dünyayı iyileştirirsiniz. İyilik bedavadır ama paha biçilemezdir.
Temizlik görevlisi de başkan kadar insandır.
Şükran Günü’nün kutlu olsun — evet, “ters tipler” için bile. Değişmek için geç değildir.
Amerika’ya teşekkür edin; fırsatlar ülkesi ama aynı zamanda ödülleri dağıtırken keyfine göre davranabilir.
Kahramanlarınızı dikkatle seçin ve taklit edin. Mükemmel olamazsınız ama daha iyi olabilirsiniz.
